ความว่างเปล่า บางทีมันก็
ทำร้ายใจกัน อย่างเลือดเย็นนัก...
การที่เฝ้ารอ ด้วยความว่างเปล่า
เวลาที่ไม่เคยสิ้นสุดลง
มองนัยย์ตา คนคนนึง สายตาที่จ้องกลับมาว่างเปล่า
ทั้งที่ในตาของเราสื่อความหมาย มากมาย
เพราะบางที ปากมันไม่ยอมพูดไป
ก็เป็นปากที่ว่างเปล่าอีก....
แม้ว่าการรอคอยไม่เคยสิ้นสุดลงแต่ทำไม
ถึงอยากจะรออีก....
คำถามมากมายอยากจะถาม
มีอีกหลายอย่างที่อยากจะบอก
อยากให้รู้ว่าสิ่งที่พูดปัย เป็นเรื่องจริง
โกหกไปไม่ได้อะไรขึ้นมา
อยากขอร้อง ร้องจริงๆ อย่าทำแบบนี้ได้มั๊ย
เหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สิ่งที่เรารู้กันอยู่ 2 คนก็จริง
แต่.........อยากให้เธอ นึกถึงจิตใจฉันบ้าง
อย่างน้อยก็เคยเป็นคนที่เธอรักมาก
และยังไงเธอยังเป็นเธอที่ฉันรักอยู่
อย่าทำร้ายกันไปมากกว่านี้ได้มั๊ย
ไม่รักกันก็อยากจะเปนคนที่เธอ ไว้ใจ
ปล.ความจริงแล้ว ว่างเปล่า อย่างตาเห็นรึเปล่า?
